İnsan, insana nasıl bakar ki? Salt gözleriyle değil; elleriyle, diliyle, kulaklarıyla da bu “bakma” işlevini yerine getirebilir insan… İnsanın, insanı

İlenç (beddua) yanı ağır basan sözcükler kullanmamak değil, duruş olarak da benimsemem! Bilinir, filmlere/ dizilere/ romanlara/ öykülere konu olmuştur; evinin

Pazar tezgahlarındaki meyvelerin, sebzelerin eli yakan fiyatları, halkımızın alışık olmadığı bir durum… Düşünebiliyor musunuz; sizin ya da komşunuzun bahçesinde yetişebilen

Anakent Belediye Başkanı Zeydan Karalar’ın, Yüreğir muhtarlarıyla yaptığı toplantının ilkinde kullandığı bir tümce, şu ana dek Adana için söylenmiş bir

Her yer Adana’nın sokakları, caddeleri, marketleri, pazar yerleri gibidir! Son bir hafta içerisinde, bu yurdun sınırları içerisinde olup da, kendi

“Her ortaöğretim mezununu “üniversiteli” yapmak isteyerek “gençliği” işsizleştirdiniz! Bu yurdun topraklarını işleyecek, suyunu kullanacak, şantiyesini çalıştıracak, ürünün hasadını yapacak, sanayisini

“İktidar”, yoksulluğu, bungunluğu, yetmezliği, doymazlığı daha anlayabilmiş değil! “Yoksulluk” deninde ne anlaşılıyor, nasıl bir yaşamın tanımı olarak gösterilir; ne sözünü

Göz kamaştırıcı, şatafatlı, içi boş ortamlarda olmaktan hep sıkılırım! Aynı biçimde allı/ ballı, yanındayken yüzüne gülen/ arkasını dönmesiyle adını unutan

Diyanet İşleri Başkanı’nın “eskiden yanlış iş yapan utanırdı, yüzü kızarırdı” sözünden daha çok söz edeceğimi sanıyorum… Sosyal yaşamın sürdüğü alanlarda,

Gaziköyü, önceden köy olmasına karşın, iktidarın aldığı kararla “mahalle” yapılarak Kozan’a bağlanan bir yerleşim bölgesi… Her ne denli bürokratik işlerde

Ne “iktidarın” bu çabasız tutumunu anlamak olası, ne de dolar kurunun yükselmesi konusunda açıklama yapmaması bir erdem saymayı… Topu alan

Dilimize Fransızcadan geçen, yazımı konusunda yanlışlar da yapılan, kimi zaman “tolerans”, kimi zaman  “tölerans” harfleriyle yazılan sözcüğün dilimizdeki karşılığı “hoşgörü”…

Pazarda son anları bekleyen, hesabına geçtiği anda aylığını nasıl harcayacağının hesabını yapan, kilolarla değil/ gramlarla alış-verişte gereksinmelerini sağlamaya çalışan, oturduğu

Geçtiğimiz günlerde, Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş, çok güzel bir tümce kullandı. Bir süredir gündemde konuşulan “sözleri” gibi konuşulsun, tartışılsın,

“Her” şeyin, “herkesçe” bilinmesinin gerekmediğini düşünlerdenim! Örneğin herkes bir doktorun bildiklerini bilmek zorunda değil! Örneğin herkes imamın bildiklerini “eksiksiz” öğrenmek

En düşündürücü/ kaygı verici olanı; “elde” tüm “kurtuluş” olanakları varken, her gün biraz daha batmaktan/ boğulmaktan kurtulamamaktır! Her tür olanaktan

Hiç kimsenin “işi/ gücü” kalmamış gibi, ya insanlar için gölgelik sayılacak dikili ağaçları kökünden kesmeye çalışıyor, ya da bu yurdun

Bu, gelişmemiş ya da gelişememiş olmanın bir kalıtı kanımca; daha çok olsun! Daha çok yandaş, daha çok alkışlayan, daha çok

Kimilerine su içmek kadar, denizin kıyısında dalgaları izlemek kadar, gökte süzülen kuşa bakmak kadar kolay; söz söylemek, olanları görmezden gelmek,

“Toplumsal erincin” oluşabilmesi için, “toplumsal doyumun” ön koşul olduğunu söylemekten yorgun düşülmedi mi ki? “Toplumsal doyum” için de, tüm “üretim”

Şimdi, herkesin işi gücü “mutlu olmanın” formülünü bulmak… Ya sonra? Denizin dibinde yitirdiğin çakıl parçasını ara! Şunun adına “yaşamanın formülü”

Geçtiğimiz yıl, eski Maliye bakanı Berat Albayrak’ın “maaşı dolarla mı alıyorsunuz” sorusuna yanıt vermeyen, soru karşında susması gerektiğine inandığı için

Çok yıl oldu, doğduğu kentte CHP’den aday adayı olan bir tanıdığım yaşadığı bir anıyı anlatmıştı. O gün duyduğumda bende oluşturduğu

Eski Türk filmlerinde sıkça konu olurdu. Üstelik çocukluk dönemimizin yazarlarından Kemalettin Tuğcu’nun yapıtlarında da yer bulurdu! Ne çok kızardık… Anasız