Haberin başlığı, tam da emeklileri sevindirecek nitelikteydi… Ne de olsa sıkıntıları vardı, özlemleri vardı, gereksinmeleri vardı… Şöyle deniliyordu; “yüzbinlerce emeklinin

“Neler oluyor” sorusu, bugünlerde sokaktaki her yurttaşın birbirinde aradığı ama yanıtını vermekte zorlandığı bir düğüm durumuna dönüştü. “İktidar” kanadına bakarsanız

Memur-Sen Genel Başkanı’nın geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamasında yer alan “yüz yıllık narkoz” söylemi, toplumun birçok katmanının tepkisini çekti haklı olarak…

İnsanın düşünce dünyasını, anlaşmasını sağlamakla kalmayıp geçmişle gelecek arasında bağını biçimlendiren bir olgudur dil… Uzun/ kısa sözcükler aracılığıyla duygu, düşünce,

Burada kaç kez yazdığımı bilmiyorum; Özgür Özel, yapması gerekeni yapıyor… Yıllardır yapılan “deve kuşu” benzetmesinden kurtarmak için uğraş veriyor… Kusura

Ülkemizi etkileyen her doğal yıkımda ya da komşularda yaşanan çıkmazlarda, özellikle “iktidar” kanadının ekonomi sözcüleri art arda konuşurlar… Ekonominin güçlü

Toplumcu gerçekçi anlayışla değerlendirildiğinde aile; yalnız kan bağıyla örülü duygusal bir liman olmadığı söylenebilirken, yaşamın tüm acımasızlığının ilk test edildiği sosyopsikolojik

Adana Portakal Çiçeği Festivali yaklaşıyor. Yine “karnaval” diye anılacak, yine aynı tartışma başlayacak. Şunu yinelemekte yarar var: Karnaval, Latince “carne

Demokrasinin özü, gücünü doğrudan halktan alan ulusal istençtir (milli iradedir). Bu kavram, toplumun kendi geleceğini belirleme hakkını, seçme özgürlüğünü simgeler.

Bayramı “bayram gibi” yaşayan kimler vardı? Bayram şekeri alabildi mi, çocuğuna yeni elbise ya da ayakkabı sağlayabildi mi, başka kentlerdeki

Orhan Veli, dizelerinde “beni bu güzel havalar mahvetti/ böyle havada istifa ettim/ evkaftaki memuriyetimden/ tütüne böyle havada alıştım” der ya;

“Bayram şekeri” denildiğinde kuşaklar arası yanıtı belirsiz bir anlam karmaşası yaşandığını biliyorum… “Bayram” konusunda değil/ “şeker” konusunda değil, ancak konu

Bugünlerde, Ümit Aydın’nın “Köle-Kölecikler/ Zihnin sessizce ele geçirilmesi” adlı yapıtını okuyorum… “Ele geçirilme” düşüncesi hiç de hoş değil! Düşünsenize; bir

İki yıl önce, ekonominin kötü gidişine son vermek için “Tasarruf Tedbirleri Genelgesi” Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmişti. Genelgeye göre kamu

Şeker Bayramı öncesinde, CHP İletişim Başkanlığı’nın gerçekleştirdiği “Doğu Akdeniz Yerel Medya Buluşması” Adana’da yapıldı. Buluşmaya Adana, Mersin, Hatay, Osmaniye, Gaziantep,

Oruçlu günlerin kalabalık görsellerle anlatıldığı “iftar sofraları” tüm albenisi ile sürerken, politikacıların akşam buluşmaları ya da özel çağrılı oldukları yerlerden

 “Alt tarafı bir çiçek koklayıp/ bir hayvan sahiplenip/ birkaç insan tanıyıp/ sevip gidecektik bu dünyadan/ nasıl kötü bir zamana denk

Adana’da kavurucu sıcağı atlattık, ardından kış soğuklarını da… Şimdi sırasıyla havaya/ suya/ toprağa düşen “cemre” ilkyazın gelişini müjdeledi… Toprak ananın

“Taşı toprağı altın” olan, toprağından “beyaz altın” fışkıran, her yıl kent dışından kamyonlarla çalışacak olanlar taşınan, insanları doyabilen, komşu kentlerin

Toplumda egemen olan “terör/ şiddet” olayları her gün başka kılıflarla karşımıza çıkarken, üzerinde bilimsel araştırmalar yapmak yerine firmalara araştırma yaptırarak

Kimine göre “ütopik” gelecek ama; son günlerde yaşananları düşünürken, dostlarla söyleşirken kaygıdan başka birleştiğimiz yerin çok az olduğuna tanık olmak

Şundan kimsenin kuşkusu olmasın; bu ülkede yaşamayı, bu yurdun topraklarında kalmayı/ havasını seviyorum, aynı yazgıyı paylaşan atalarımızın çocuklarıyla yaşama tutunma

Koca koca işbirlikçi adamların, koca koca silah üreten doymazların, yine koca koca dünyanın ergilerinin tümünü kullanabileceklerini sanan insansı canlıların dünyayı

“Her koyun kendi bacağından asılır” yaklaşımını oldum olası doğru bulmam; iç/ dış işbirlikçilerin insanlara kurduğu bir tuzak olarak düşünürüm. Parmağınıza