“Ve her sessizliğin anlatılmaz bir sesin işareti olduğunu kime anlatabilirdim.”[1] “Göç”/ ve “göçmenlik”in XXI. yüzyılın başat sonuçları bulunan sarsıcı bir

“Bağlamı olmayan gerçeklik yoktur.”[2] TDK’nın, “Atalar, dedeler, cedler,” diye tanımladığı “Ecdat” meselesi -daha önce de değindiğim gibi[3]– çetrefilli bir konudur!

  “Biz yazarlar doktor değiliz, hastaların çektiği acıyız.”[1] Yazmak yaşamaktır; yaşama dokunmayan yazın, bir tomar kâğıt israfıdır.[2] Durup dururken yazamaz

“Sanat eseri, bir itiraftır.”[1] Suat Derviş’in, “Şair, büyük ve fırtınalı bir denizin karşısında kendi kendine söz söyleyen ve sesini karşı

“Yargılayarak değil, sorgulayarak yaşa.”[1] ‘Bahri Hazer’i, ‘Açların Gözbebekleri’ni, ‘Kerem Gibi’yi, ‘Salkım Söğüt’ü okurken şiirin o çağlayan gibi akıp giden ritmini

“Felsefe, insanın kendini aptallaştırmasına izin vermemek için vardır.”[1] “Anne bak kral çıplak,” diye haykıran çocuksu içtenlik ve merak felsefenin aslî

“Nâzım usta kalk iki cümle et! Sekseninde zeytin ağacı diken şiir sesli arkadaşın gitti!”[1] Konuşurken bile şiir okurdu sanki. Kendine

“Kaçıklar tarafından başlatılır faşizm Piç kuruları sayesinde uygulanır. Ve aptallar yüzünden sürüp gider.”[1] Cehennemin kapısında “Buraya girenler, bütün umudu terk

“Eğer hikâyeyi sözcüklerle anlatabilseydim, yanımda sürekli bir fotoğraf makinesi taşımaya ihtiyaç duymazdım.”[1] Ölüme inat, ölümsüzleştiren tanıklığıyla fotoğrafın önemini/ değerini bilmeyen

“Duyuyor musun? insanın insandan aldığı bütün yaraların merhemi insandadır diyorum sana”[1] Göçmenliğin bir trajediye dönüştüğü veya Jean Jacques Rousseau’nun, “Artık

“Neresi sıla bize, neresi gurbet? Yollar bize memleket.”[1] “Sınırlarımız kevgire dönmüş durumda, yolgeçen hanı gibi. Sınır güvenliği kalmamış,… devletin ciddiyeti,

“Açlık grevi bir ‘oyun’ gibidir. Önce kim pes edecek diye beklersiniz, hapishane mi, mahkûm mu?”[1] Direngen eylem biçimi olarak açlık

“Irkçılık onu benimseyen toplumlar için ölümcül bir hastalıktır.”[1] Karl Marx’ın, “Emek kara tende ezildiği sürece, beyaz tende asla özgür olamaz”;

“Daha önce hiç olmamış şeyler her zaman olur.”[2] Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş’ın[3] kızı Merve Safa, “İnsanlar evine ekmek götüremiyor

“Gelecek umutsuz oldu mu, şimdiki zaman korkunç derecede acılaşır.”[1] Küreselleşmeden, piyasaların etken çalışmasından, serbest pazar ekonomisinin üstünlüklerinden, kapitalizmin yaratıcılığından, sanayileşmede

“Ölümsüzlük ve sonsuzluk insanlık için üzerinde yaşadığı şu küçük gezegen kadar gereklidir.”[1] Çok büyük sorunları olan bir dünyada yaşıyoruz. Dünyayı

“Dünyaya sığamadık, tanrı bizi yaratmış sonra da bir yerlere yerleştirmeyi unutmuş gibi!”[1] Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği, (UNHCR) dünya genelinde

“Büyük amaç uğruna ölmek daima yaşamaktır.”[1] “Gerçek bildiğin yolda tek başına kalsan da, mücadeleye devam etmelisin!” “Mücadele azmi olmayan bir

“Resim sanatı, özgün ve eşsiz bir dildir.”[1] Doğa insan(lık) için, her gün, sonsuz güzelliğin resmini yapar; elbette “normal” sınırların ötesine

“Her karanlık kendisini sonlandıracak şafağın tohumlarını içinde taşır.”[1] Albert Einstein’ın, “Tarımı ihmal eden ülke intihar ediyor demektir,” vurgusu önemliydi ve

“Ölüler adalet için haykıramaz. Onlar için bunu yapmak yaşayanların bir görevidir.”[1] Daha yüksek duvarlar örülen yerküre, yerinden yurdundan edilen “Modern

“Çünkü şiir mutluluğa değil, direnmeyedir!”[1] Bertolt Brecht Temmuz 1937’de Madrid’deki konuşmasında, “Kültür halkın kolektif üretiminin ayrılmaz parçası ise; halkı ekmekten

“Bütün iyi şeyler güler. Yalvarırım gülmeyi öğrenin.”[1] Sanatın gücü müthiş bir şeydir. Tam da bunun için muktedirler sanattan korkar, kontrolleri

“Biz ki Yarınıyız halkın, Umudu, yüzakıyız, Hıncı, namusu… Şafakları, Taa şafakları Hey canım, Kalbim Dinamit kuyusu…”[1] Eleştirel bellek ile hakikâtın