“Eğer hikâyeyi sözcüklerle anlatabilseydim, yanımda sürekli bir fotoğraf makinesi taşımaya ihtiyaç duymazdım.”[1] Ölüme inat, ölümsüzleştiren tanıklığıyla fotoğrafın önemini/ değerini bilmeyen

“Duyuyor musun? insanın insandan aldığı bütün yaraların merhemi insandadır diyorum sana”[1] Göçmenliğin bir trajediye dönüştüğü veya Jean Jacques Rousseau’nun, “Artık

“Neresi sıla bize, neresi gurbet? Yollar bize memleket.”[1] “Sınırlarımız kevgire dönmüş durumda, yolgeçen hanı gibi. Sınır güvenliği kalmamış,… devletin ciddiyeti,

“Açlık grevi bir ‘oyun’ gibidir. Önce kim pes edecek diye beklersiniz, hapishane mi, mahkûm mu?”[1] Direngen eylem biçimi olarak açlık

“Irkçılık onu benimseyen toplumlar için ölümcül bir hastalıktır.”[1] Karl Marx’ın, “Emek kara tende ezildiği sürece, beyaz tende asla özgür olamaz”;

“Daha önce hiç olmamış şeyler her zaman olur.”[2] Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş’ın[3] kızı Merve Safa, “İnsanlar evine ekmek götüremiyor

“Gelecek umutsuz oldu mu, şimdiki zaman korkunç derecede acılaşır.”[1] Küreselleşmeden, piyasaların etken çalışmasından, serbest pazar ekonomisinin üstünlüklerinden, kapitalizmin yaratıcılığından, sanayileşmede

“Ölümsüzlük ve sonsuzluk insanlık için üzerinde yaşadığı şu küçük gezegen kadar gereklidir.”[1] Çok büyük sorunları olan bir dünyada yaşıyoruz. Dünyayı

“Dünyaya sığamadık, tanrı bizi yaratmış sonra da bir yerlere yerleştirmeyi unutmuş gibi!”[1] Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği, (UNHCR) dünya genelinde

“Büyük amaç uğruna ölmek daima yaşamaktır.”[1] “Gerçek bildiğin yolda tek başına kalsan da, mücadeleye devam etmelisin!” “Mücadele azmi olmayan bir

“Resim sanatı, özgün ve eşsiz bir dildir.”[1] Doğa insan(lık) için, her gün, sonsuz güzelliğin resmini yapar; elbette “normal” sınırların ötesine

“Her karanlık kendisini sonlandıracak şafağın tohumlarını içinde taşır.”[1] Albert Einstein’ın, “Tarımı ihmal eden ülke intihar ediyor demektir,” vurgusu önemliydi ve

“Ölüler adalet için haykıramaz. Onlar için bunu yapmak yaşayanların bir görevidir.”[1] Daha yüksek duvarlar örülen yerküre, yerinden yurdundan edilen “Modern

“Çünkü şiir mutluluğa değil, direnmeyedir!”[1] Bertolt Brecht Temmuz 1937’de Madrid’deki konuşmasında, “Kültür halkın kolektif üretiminin ayrılmaz parçası ise; halkı ekmekten

“Bütün iyi şeyler güler. Yalvarırım gülmeyi öğrenin.”[1] Sanatın gücü müthiş bir şeydir. Tam da bunun için muktedirler sanattan korkar, kontrolleri

“Biz ki Yarınıyız halkın, Umudu, yüzakıyız, Hıncı, namusu… Şafakları, Taa şafakları Hey canım, Kalbim Dinamit kuyusu…”[1] Eleştirel bellek ile hakikâtın

“Uzağa bakmak, geçmişe bakmaktır!”[1] “Servet ve bolluk birçok insanı öyle büyüler ve sarhoş eder ki, sahip olanlar, onlara hükmedeceği yerde,

“İçimde o kadar ses var ki bazen gürültüden uyuyamıyorum.”[1] Gerçeğin ya da güzel olmayan dünyanın aynasında kimi zaman bulutlara, kimi

“Bir atın umudu yoktur. Onu, sırtında şakıyan kamçının umutsuzluğu yürütür. Bizim hikâyemiz de biraz böyle.”[1] Çok hızlı değişimler geçiren Çin,

“Edebiyat, içimizdeki donmuş denize inen balta olmalıdır.”[1] “Haksızlığa başkaldırmayan; şair, yazar olamaz… Neye yarar edebiyat bir itiraz, bir isyan barındırmıyorsa,”[2]

“Dayan yüreğim dayan, bir zamanlar daha kötüsüne dayanmıştın.”[1] Mesele coğrafyamız hukuk(suzluğ)u olunca, ister istemez “Argumentum baculium/ Sopalı delil”den yani “Delil

“Özgür olamayışın ortasında özgürlük benzeri bir şeyi dile getirir sanat.”[1] “Muktedirler sanattan korkar,”[2] saptaması; sonuna kadar haklıdır, doğrudur. Hassas bir

“Kapitalizm, insan gibi davranan makineler ve makine gibi davranan insanlar üreten bir sistemdir.”[1] Bebek katili Yeni Doğan Çetesi’nden Narin ve

“Bir kimsenin düşüncesini açıklayamaması köleliktir.”[1] İfade özgürlüğünün, çoğunlukla “hakaret” ya da “suç” ilan edildiği coğrafyamızda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nda 25. madde: