Nöbetçi Eczaneler
Orta Çağ Avrupası’nda inancı uğruna canını vermişti Aziz Valentin, bugün onun adına sergilenen kutlama vitrinleri süsleyen bir pazarlama aracı… Chaucer’ın dizelerinde kuşların eşleştiği o duru doğa olayı, kapitalizmin elinde büyük bir harcama çarkının dişlisi… Günümüzde 14 Şubat, sevginin yalın anlatımından öte, tüketim zincirinin bir halkası biçiminde karşımızda…
Valentin bugün yaşasaydı gösterişli vitrinler, kırmızı güller, yüksek ederli armağanlar karşısında şaşkınlık yaşardı büyük olasılıkla, bugüne de ilenç dolu sözler etmekten de geri durmazdı! Onun gözünde sevgi; gizli bir yazıda, küçük bir özveride, insanın içtenliğinde saklıydı oysa. Bugün banka kartı sınırlarıyla, kapitalizmin tüketim ağına katkı yapmakla ölçülen bir gösteriye dönüştü. Piyasa düzeni, gönül bağını bir alışveriş belgesine sıkıştırarak duygunun yerine satın alma alışkanlığını yerleştirdi.
Valentin bu tabloyu gördüğünde öfkeyle değil, derin bir üzüntüyle bakmaz mıydı sizce? Sevginin kutsallığı, reklam çığlıklarının sloganlarına indirgenmişini gördüğünde “tam istediğim gib” mi derdi? “Sevgi” kılıfıyla sunulan paketler, kapitalizmin kazanç hırsı, bir güne sığacağı sanılan duygular…
Tüketim odaklı 14 Şubat, sevgiyi nesneleştirirken toplumsal dayanışmayı da birlikteliğinde çürümenin eşiğine sürüklüyor. Valentin, bu gidişata karşı belki de şu çağrıyı yapardı: “Sevgiyi tüketim tutsaklığından kurtarın, onu yeniden insanın özüne döndürün.” Ona göre bugün; pahalı ürünlerle değil, birlikte bölüşülen zamanla, içten bir sözle, doğayla uyumlu bir birliktelikle anlam kazanırdı.
Aziz Valentin, günümüzün 14 Şubat’ını gördüğünde bizlere nesnelerden arınmış bir gün armağan etmeye çalışırdı.